Πάνω κάτω

-----------------------> / ^--------------------\
/ \
/ ---------->
------------------------> <----------

<----------------------

Νομίζω πάνω, αλλά το βλέπω από δεξιά καθισμένος ανάσκελα αριστερόστροφα.

Θύελλα

Κραξ κραξ, χρουτς χρουτς λίγα μικρά βήματα, μετά λίγα μικρότερα, στο τελευταίο η τριβή τον σταμάτησε, προσπάθησε να συνεχίσει, φύλλα και χώμα έγιναν ένα, μια αχώριστη δύναμη με μοναδικό σκοπό να τον σταματήσει.
Ιδρώτας έτρεξε από το μετωπό του στο έδαφος, το κορμί του συσπάστηκε,η αναπνοή του συντονίστηκε, προσπάθησε να κάνει άλλο ένα βήμα άλλα μάταια.
Το δάσος γύρω του τον περιέκλειε, ένιωσε να βαραίνει, ένα βάρος αλλόκοτο,στο σώμα ή μήπως στην ψυχή, όπως τότε, τότε που... αλλά γιατί να τα σκέφτεται τώρα αυτά, σήκωσε το βλέμμα ψάχνοντας κάπου να βαστήξει, ένα πουλί, ένα έντομο, τίποτα, ήταν μόνος ... κανένα πρόσωπο συμπαράστασης, κάτι που να συνδεθεί και να νιώσει πως τον καταλαβαίνει.
Γονάτισε , το παλιό τζιν ακούμπησε την νωπή λάσπη και μούσκεψε στα γόνατα, η αίσθηση δε του άρεσε καθόλου, ένιωσε γυμνός, απροστάτευτος.
Έβγαλε το ρολόι από την τσέπη του και το κοίταξε προσεκτικά, γιατί δε το φορούσε ποτέ άραγε. Είχε περάσει μία ώρα από τότε που το ξανακοίταξε.
Το παλιό πεύκο στεκόταν μπροστά του όπως και τότε, αριστερά κάτω δίπλα στην ροζιασμένη του μεγάλη ρίζα φαινόταν η απαλή προεξοχή του εδάφους του αναστατωμένου από τα χέρια ανθρώπου, ήταν λίγα εκατοστά μπροστά του, το μικρό κουτί με κολατσιό που είχε θάψει χρόνια πριν, τότε που ήταν παιδιά.
Ένας κόμπος έκατσε στο λαιμό του, με βίαιες κινήσεις παραμέρισε τις αμέτρητες πευκοβελόνες. Το δεξί του χέρι άρχισε να ξεθάβει , μικρές πετρούλες τρύπωσαν κάτω από τα νύχια του, επιτέλους η φιγούρα του παλιού σχολικού που ήταν ζωγραφισμένη στο κουτί φάνηκε, τόσο θαμπή και όμως τόσο ξεκάθαρη.
Το άνοιξε όσο προσεκτικά μπορούσε. Μέσα υπήρχε ακόμα ρυτιδιασμένη η φωτογραφία από την υγρασία.
Την κοίταξε και ανεπαίσθητα αρχικά ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του και μετά ένα δεύτερο και ένα τρίτο. Ήταν οι δύο τους χαρούμενοι αγκαλιασμένοι ώμο με ώμο, πόσα χρόνια είχε να συμβεί ξανά αλήθεια αυτό.
Έκλεισε το κουτί, ήταν αργά και σκοτείνιαζε, έπρεπε να γυρίσει.
Όσο για το κουτί, καλύτερα να έμενε εκεί, ίσως κάποτε να το έβρισκε κάποιος και να μάθαινε πως οι δύο αυτοί άνθρωποι ήταν ευτυχησμένοι, ναι καλύτερα έτσι καλύτερα να μην ξέραν τι τους επιφύλαξε το παραμύθι που λεν ζωή.

I am late, i am late for very important date.

Ποιά ακατανίκητη δύναμη ωθεί τον άνθρωπο σε ζητήματα που δεν έιναι δικά του εξαρχής για να επιλύσει;

Ποιό του Ορφέα τραγούδι τον μαγεύει να το ακολουθήσει για να τον καταποντίσει πάλι στα τάρταρα της ψυχής του.

Χρόνια προσπάθησα σαν τον Οδυσσέα να κατανοήσω πράγματα δικά μου, που δεν ήταν δικά μου.
Γιατί ξεκίνησα αυτό το ταξίδι; Από υποχρέωση; Για περιπέτεια; Για να ξεφύγω;

Να ξεφύγω από ποιόν; Τον εχθρό μου τον γνωρίζω.
Τον κουβαλάω μαζί μου και τον σκοτώνω κάθε μέρα, σε πρόσωπα άλλων.

Στο δικό μου. Και είναι αυτή η μάχη που μου δίνει δύναμη,με κάνει σοφότερο αλλά και ανόητο.

Το να κερδίζεις τον ευατό σου, να τον ξεπερνάς, να τον παρακάμπτεις, έχει το τίμημά του.

Χρειάζονται τα όρια που τίθενται αβίαστα μπροστά μας.

Ελευθερία που όμως δεν την βλέπεις. Δεν την έχασες ποτέ ή δεν την είχε ποτέ;

Ιδανικά, κόκκοι άμμου στα μάτια μας και κινητήριοι τροχοί της υπαρξής μας.

Ιδέες, βασανιστικές εμμονές και προσοδοφόρα όνειρα.

Λογική, αιώνιος βράχος καταμαδημένος από τα κύματα, σταθερό τοπονύμιο για όλους.

Αγάπη, αιώνια απροκατάληπτη, όαση σε έρημο και φωτιά στη γαλήνη ενός δάσους.

Ακούστε συζητήστε μάθετε η αλήθεια δεν κρύβεται ούτε μέσα μας ούτε εκεί έξω
η αλήθεια δεν κρύβεται.

Καλώς σας βρήκα και πάλι ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά από εδώ και πέρα.

To βότσαλο

Το παιδί έσκυψε σιγά σιγά, έριξε ένα συνομοτικό βλέμμα και το σήκωσε.
Ήταν ένα άσπρο βότσαλο, λείο περίπου ίσο με την παλάμη του, πως βρέθηκε τάχα εδώ;
Το ψηλάφισε λίγο ακόμα και το ζύγισε, ναι, ήταν τέλειο.
Το πέταξε ελαφρά και αυτό αναπήδησε με περίσσια χάρη και προσγειώθηκε πάνω στα 2 δακτυλά του.
Φαινόταν αρκετά αεροδυναμικό.
Κοίταξε τριγύρω αλλά δεν βρήκε άλλα βότσαλα να το τσουγκρίσει,
ήθελε να το πετάξει ψηλά αλλά θα έβρισκε στο ταβάνι της πυλωτής.
Έτρεμε,λες και μια ενέργεια το διαπερνούσε ολόκληρο.
Ξαφνικά , στην θυμησή του ήρθε αβίαστα η θάλασσα.
Παλιά την βλέπανε, πριν χτιστεί η 7όροφη εκείνη πολυκατοικία, ήταν ωραία να την αγναντεύεις, αλλά και να την ακούς., τόσο ωραία.
Αφαιρέθηκε, το γαλάζιο της χρώμα γέμισε τις ιδέες του, και εκείνο το αεράκι το δροσερό,
όχι σαν αυτό του κλιματισμού, να χαίρεσαι να ιδρώνεις και να σε φυσάει,και όχι να σου
φωνάζουν μην κρυώσεις.
Διάφανη η θάλασσα όπως κάθε αυτονόητη αλήθεια, να μη φοβάσαι να βυθιστείς σε αυτήν.
Διάφανη, σαν τα τζάμια της απέναντι πολυκατοικίας αλλά αυτά μόνο κρύβουν.
Το χέρι του έσφιξε σαν από μόνο του, βότσαλο και παλάμη γίναν ένα, ένα τσίμπημα και το παιδί τέντωσε να πιάσει πάλι τη θάλασσα να βυθιστεί μέσα της, να πετάξει το βότσαλο πίσω από εκεί που ήρθε.
Όμως αντι για μπλουμ άκουσε ένα σκράτς και χιλιάδες μικρά γυαλιά ακτινοβολούσαν παντού πλέον τον ήλιο.

Η ανεπαίσθητη ευχαρίστηση της ιδιοσυγκρότησης.

Φοβού τους κουτσούς, διότι έχουν ακόμη ένα πόδι για να σε κλωτσήσουν.

Φοβού τους χορτάτους,διότι χόρτασαν από σένα.

Φοβού τους πιστούς,διότι έχουν χάσει την πίστη στον ευατό τους.

Φοβού τους εύστροφους,διότι ποτέ δε θα ευτυχήσουν σε αυτό τον κόσμο.

Φοβού τους βρυκόλακες,διότι προφανώς δεν υπάρχουν.

Φοβού τους ολίγους,διότι είναι η πλειοψηφία πλέον.

Φοβού τους μαθηματικούς,διότι και αυτοί ου γαρ ξέρουσι τι ποιήσει.

Φοβού τις χορεύτριες,διότι θυμήζουν τι σημαίνει να λάμπεις για λίγο.

Φοβού τους ντροπαλούς,διότι θα κάνουν σε λάθος στιγμή την επαναστασή τους.

Φοβού την ομορφία,διότι αυτή δημιούργησε την ασχήμια.

Και τέλος φοβού τα μπιζέλια,διότι παρα είναι σφαιρικά για να υπάρχουν στην φύση.

Α-ρ-κ-ο-υ-δ-ι-α-ρ-η-ς

Είχα καιρό να γράψω διότι έτσι έπρεπε,
περικοκλάδες μπλέχτηκαν στις σκέψεις μου
και σαν σαμάνος έρημο έκανα το μυαλό μου

και από την πέτρα τη ζεστή που μ'έκαψε
μικρό λιοπύρι φάνταζε η καρδιά μου
κι η φαντασία μου θαρρείς ξεπέζεψε
σαν άσπρο άλογο μπροστά μου

μα και τα κουλουβάχατα που άφησα
τώρα ξεχύθηκαν μπροστά μου
μα τι ωραιά μοιάζουν τώρα πια
που άτακτα γίναν τα ονειρά μου

Παραγγελία πρώτη.

Περιδιαβαίνωντας ρωτά
αναπολλώντας ψάχνει
πώς κάποτε είχε κ αυτός
το λόγο να υπάρχει

είχε ξεχάσει την χαρά
κρύφτηκε απ'την ελπίδα
η αλήθεια σαν επρόβαλλε
έμοιαζε καταιγίδα

σε όλου του κόσμου τη σιωπή
έψαξε τη σοφία
βιβλία τόνους διάβασε
να βρεί την γοητεία

το κάλλος περιφρόνησε
και έχασε το πάθος
σε πλήθος στέκεται τρανό
και νιώθει πιο μονάχος

το νόημα χανότανε
η σκέψη αφηρημένη
και κάθε μύχια κραυγή
έμοιαζε φιμωμένη

μάταια μοιάζαν τώρα πια
του κόσμου γεγονότα
δώσε σημάδι ουρανέ
χάραξε ρότα

αφουγκραζόμενος αυτά
σαν να κουράστηκε
με θέματα φιλοσοφικά
τι καταπιάστηκε;

είχε να βγάλει τις φακές
και από το φούρνο
και να ποτίσει στο κηπάκι του
τον προύνο

σωκράτη,πλάτωνε σοφέ
αχ με ατίμωσες
να προπληρώσω τη δεή
δε μου το ΘΥΜΗΣΕΣ