Αλλοτινές εποχές

Στη γωνία σκονισμένο
νικημένο απ'το ραδιόφωνο
κάθεται ανασκουμπωμένο
ένα παλιό γραμμόφωνο

κ θαρρεί πως γέλασε
της καρδιάς τον χάρτη
όταν άξαφνα θαρρώ
το κοίταξε ένα μάτι

νιώθει δυό χέρια στιβαρά
να το ανακαθούνε
μα τρέμαν κάπως λυπηρά
ανδρός μικρού να είναι

ξέρω πως είσαι αλλοτινό
παλιό σαν κ εμένα
άκουσε γέρικη φωνή
παίξε λίγο για μένα

μια ακατανίκητη χαρά
μέσα του πια κυλούσε
κ μελωδία ουράνια
να βγάλει προσπαθούσε

μα ήταν το ηχείο του παλιό
ίσως γαλβανομένο
κ ενός ποντίκου τσιριχτό
έβγαλε το καημένο

μη σε τρομάζει θυσαυρέ
πως δε λαλάς σαν πρώτα
κ εμένα τα δικά μου αυτιά
άλλη τραβάνε ρώτα

Α.Ζ

Η σκιά του οβελίσκου

Ήταν σίγουρα εμφανές ότι η διάσπαση προσοχής, που με κατατρέχει ανά καιρούς θα έμενε να αποτελούσε αναπόσταστο κομμάτι τη ζωής μου και μάλιστα του τέλους της όπως τελικά προέκυψε. Θυμίζω στους νέους αναγνώστες τον τραγικό θάνατο μου από 2 δεινοσαύρους λόγω νομοθεσιακών διαφορών(και της διόλου ευκαταφρόνητης διαφοράς μεγέθους που μας διείχε και έληξε τα επιχειρήματα από μεριάς μου).
Έιχα δεί την σκιά στα πόδια μου και είχα κάνει την παρατήρηση ότι μέχρι πρότυνως είχε ξαστεριά, και θα είχα γυρίσει να κοιτάξω πίσω μου άν ένα αναθεματισμένο σαλιγκάρι δεν διέγραφε με απόλυτη ακρίβεια παραβολική πορεία μπροστά στα πόδια μου.
Σκέφτηκα λοιπόν να μετρήσω πρώτα την πορεία να υπολογίσω την ακτίνα και να φτιάξω μία στατιστική για τι είδους κινήσεις ακολουθεί το σαλιγκάρι που θα επαναλαμβάνονταν σε κάθετο και κεκκλημένο επίπεδο ώστε να αποδείξω ότι οι μαγνητικές γραμμές της γής επιρρεάζουν και τα έντομα.
Αφού τελείωσα θυμήθηκα ότι κάτι έπρεπε να είχα κάνει.
Και τότε με πλάκωσε ο οβελίσκος και σκοτώθηκα.
Αλλά έμαθα ένα πολύτιμο μάθημα.
Η βαρύτητα είναι ανεπιρρέαστη της πορείας του σαλιγκαριού.
Θα το σημείωνα και στο μπλοκάκι μου αλλά το χέρι μου είχε πολτοποιηθεί, κρίμας και φορούσα και καινούριο ρολόι.
Αλλά τώρα που είπα ρολόι, αχ , ο χρόνος τι σου είναι, παλιά οι άνθρωποι δρούσαν με 25ωρο βιολογικό ρολόι το ξέρατε?

H πίεση

Είχε να κάνει με ένα σταφύλι νομίζω ίσως και να ήταν δυο όμως ή τρία
ή ακόμα τέσσερα και πέντε ίσως, λογικά,
αλλά κ παραπάνω θα έλεγε κανείς,ναι σίγουρα παραπάνω, αλλά έχει σημασία?
Υποθέτω πως έχει, ναι μάλλον έχειή είχε ή κάποτε θα έχει στο μέλλον ίσως...
αλλά ο χυμός ήταν ωραίος, πολύ ωραίος
έτσι θυμάμαι τουλάχιστον,
και τα σταφύλια, ναι τα ζούπηξα μες την παλάμη μου κ εγίναν ένα,
από αυτά ένα ήταν ωραίο μεγάλο, άλλα μικρά και κακομούτσουνα,
όμως δε τα θυμάμαι καλά τα υπόλοιπα.
Σημασία είχε το ζουμί που έδωσαν,
και έδωσαν πολύ
και δημιούργησαν μια άμορφη μάζα στο τέλος,
μάζα ωραία λέξη,
μικρά κ μεγάλα χαθήκαν και όλα δώσαν την ίδια ουσία, που χρησίμευσε για 5 ξεδιψαστικά λεπτά κ μετά ξεχάστηκαν...

Λοιπόν... και ένα ψάρι(¨)

Η ζωή είναι σκληρή μου είπε ένας φίλος μου την ώρα που ρούφαγε τον καφέ του,
σχολιάζοντας τα τελευταία γεγονότα.

Ε λοιπόν ξέρετε κάτι η ζωή δεν είναι σκληρή, είναι λάθος να το λέμε αυτό.
Η ζωή είναι αηδιαστικά ουδέτερη κ όταν συμβαίνει κάτι είναι συνέπεια αλληλουχίας γεγονότων που επίσης είναι εκνευριστικά ουδέτερα.

Το σκληρό είναι το ότι εμείς σαν άνθρωποι δεν αντέχουμε στη σκέψη αυτή.
Δηλαδή ότι μπορεί να την πληρώσουμε ενώ είμαστε καλοί.
Τι είναι καλό όμως?

Κ αυτό δικό μας κατασκεύασμα είναι. Δεν υπάρχει καλό κ κακό.
Κ δεν υπάρχει γκρί.

Υπάρχουμε εμείς κ ο σεβασμός μας προς τους συνπορευτές μας στην ζωή.
Και δεν εννοώ μόνο τους ανθρώπους αλλά κ την φύση.

Γιατί κάποτε πρέπει να καταλάβουμε ότι αποτελούμε μια τρίχα της κουβέρτας που είναι το σύμπαν,κ παγερά αδιάφορο το αφήνει το σύμπαν που υπάρχει ζωή.

Θα έλεγα πως η ζωή είναι τόσο εύθραυστη, γιατί δεν έπρεπε να υπάρχει.

Συντομη παύση εδώ.

Υπάρχει όμως και τα καταφέρνει διότι δεν έχει συναισθηματισμούς.

Δεν ήταν ουτε καλό ούτε κακό το ψάρι που φάγατε προχτές, απλά έτυχε να περνάει απο εκεί.
Απλά έτυχε να μην καταλάβει ότι ζει σε μικρογραφία και ότι απο εδώ μέχρι τον απέναντι βράχο δεν έπρεπε να βολτάρει,και ας έζησε όλη του την ζωή εκεί.

Το κατρακύλημα

Τελικά

Η εξυπνάδα είναι έμφυτη

Η σοφία είναι παροδική

Κ η βλακεία κατακτήται με πολύ κοπό.

Το τραίνο

Φτάσαμε λοιπόν κύριε, εδώ κατεβαίνετε.

Αποκλείεται δεν είναι εδώ ο σταθμός μου.

Μα καλά πόσο μακριά περιμένατε να φτάσατε με αυτό.

Περασμένα

Είναι όλα αυτά που θα έρθουν
είναι αυτά που τελικά δεν έζησες
κ όλα αυτά,που τώρα δε μπορείς να κάνεις

Καινούρια είναι αυτά που πέρασαν
αυτά που έζησες
κ όλα αυτά που έχεις κάνει

αλλά όχι δικά σου, των άλλων