Mε κεφαλαίο Ε

Πολύ μακριά για να σε νιώσω
πολύ κοντά για να σ'αφήσω
άσε με μόνο να σ'αγγίξω
δε θα 'θελα να σε πληγώσω

Έχει ραγίσει η καρδιά μου
δεν ξέρω πια αν σ' άγαπώ
οι σκέψεις μου είναι κοντά σου
μα δε τολμώ να σου τις πω

Είναι ο αέρας στα μαλλιά σου
που φέγγουν σαν το δειλινό
Τα μάτια που δε θα κοιτάξω
φοβόμενος μην προδωθώ

Τα χείλη που χαμογελούνε
σκορπίζωντας το φως παντού
δεν θα 'θελα ποτέ για μένα
ειρωνικά να ομιλούν

Γι'αυτό δε θα σου φανερώσω
τα συναισθήματα μου αυτά
καλύτερα να΄ναι κρυμμένα
αχ,πονεμένη μου καρδιά

H ιστορία του μπουκαλιού

Σίγουρα όλοι θυμάστε που στο δημοτικό έπρεπε να γράψετε την ιστορία ενός μπουκαλιού με ένα γράμμα μέσα, θυμάμαι που όλοι γράφανε πως το μπουκάλι είχε περάσει από χίλια μύρια κύμματα κ περιπέτειες, όλα τα παιδάκια βάζαν τον καλύτερο ευατό τους για να διηγηθούν την ιστορία αυτή του μπουκαλιού. Καθώς έψαχνα στην παλιά ντουλάπα βρήκα κ αυτά που είχα γράψει εγώ, τι πειρατές, τι καρχαρίες, τι ιπτάμενες πολιτείες, όμως καθώς έψαχνα βρήκα κ μια άλλη έκθεση, του μικρότερου αδερφού μου η οποία με άφησε άφωνο γι αυτό κ την παραθέτω πιο κάτω.

Το μπουκάλι καθώς επέπλεε έπεσε σε κάτι βράχια διαλύθηκε κ αυτή είναι η ιστορία του μπουκαλιού.........

H κλεψύδρα

Θυμάμαι ακόμα το περίεργο περπάτημα, το στραβό μπαστούνι κ τον πάγκο με την περίεργη πραμάτεια. Φυσικά όπως σε όλα τα παζάρια δεν είχα σκοπό να αγοράσω τίποτα απλά διασκέδαζα την κοσμοσυρροή, την μυρωδιά από τα μπαχάρια κ τα κυλίμια που παρα είχαν μείνει στη ναφθαλίνη, το ζεστό σαλέπι κ τις λατέρνες που παίζαν παλιά μελαγχολικά τραγούδια, η μυρωδιά ενός κόσμου που σβήνει αργά αλλά σταθερά.

Με συγχωρείται,όμως νομίζω πως ξέφυγα λίγο από το θέμα. Ο γεροντάκος αυτός που λέτε προσπαθούσε να μου πουλήσει κάτι,οτιδήποτε,για να βγάλει τα προς το ζήν. Λύπηση δεν είχα στην καρδιά μου εκείνη τη μέρα για τους άτυχους στην ζωή οπότε μάλλον άδικα έχανε τα λόγια του, όταν ξαφνικά μου λέει, πάρτην σου λέω πολλοί λένε πως είναι μαγική, στην αρχή δεν κατάλαβα για τι μιλούσε κ αν μιλούσε σε μένα, βλέπετε ήταν πολύς ο κόσμος κ η βαβούρα.

Με συγχωρείται αποκρίθηκα, σε εμένα μιλάτε?

Ναι νεαρέ κοίτα, κοντοστάθηκε κ διάκρινα στα χέρια του μια κλεψύδρα, ξύλινη γυαλισμένη με λούστρο κ με ένα τζάμι ψιλοθολό από την κακή διεργασία στην παραγωγή κ με μία πρασσινοκίτρινη άμμο να κυλάει μέσα.

Ώστε είναι μαγική ? Μάλιστα,κ τι κάνει?

Ο γέρος χαμήλωσε το βλέμμα, δεν ξέρω νεαρέ,ξέρω μόνο ότι ήταν ενός άραβα ευγενή,τι κάνει μόνο εσύ μπορείς να το διαπιστώσεις.

Έξυσα το κεφάλι μου με άπορία για τις βλακείες που έλεγε για 10 ευρώ.

Καλά καλά θα την πάρω του λέω κ ας ήταν κ του αυτοκράτορα της Κίνας.

Την πήρα κ μου έδωσε κ κάτι οδηγίες στα αραβικά(για το εφέ θεώρησα).

Όμως είμαι άνθρωπος περίεργος κ ήθελα να δώ αν έλεγε ασυναρτησίες ή είχαν κάποιο νόημα οι οδηγίες. Έτσι τις πήγα στο φίλο μου το Γιώργο απόφοιτο τουριστικών σπουδών κ γνώστη της αραβικής.

Πήρε τις οδηγίες τις κοίταξε κ μου είπε πως έλεγαν να προσέχω να μην πέσει ποτέ όλη η άμμος από την μία μεριά.

Περίεργο σκέφτηκα,μα αυτό είναι το μόνο σίγουρο σε μια κλεψύδρα.

Αργότερα στο σπίτι την περιεργάστηκα κ είδα ότι η κακοτενία της κλεψύδρας ήταν τέτοια που πάντα έμενε λίγη άμμος σε ένα βαθούλωμα που είχε το γυαλί.

Νευρίασα κ άρχισα να την κουνάω, αλλά η άμμος δεν έλεγε να φύγει από εκεί.

Την άρπαξα κ την κτύπησα με δύναμη στο πάτωμα, προς εκπληξή μου δεν έσπασε. Όμως η άμμος είχε πλέον όλη μεταφερθεί στο ένα υποδοχείο της κλεψύδρας.

Χα όχι που θα μου έφερνες αντίσταση σκέφτηκα κ κινήθηκα προς το σαλόνι να δω λίγη τηλεόραση καθώς ολοκλήρωσα επιτυχώς το έργο μου με την κλεψύδρα.

Όμως το κανάλι είχε παγώσει, σπουδαία τεχνολογία λέω, αραβικό θα είναι κ το χαζοκούτι.
Βγήκα στο μπαλκόνι, οι δρόμοι ήσυχοι, τα φύλλα στα δένδρα ακίνητα, αγριεύτηκα.

Καλά λέω μα τι στο καλό συνέβη.

Ξαφνικά ένα χέρι ακούμπησε το ώμο μου, κοιτώ κ προς θαυμασμό μου βλέπω ένα ηλικιωμένο άνδρα με μακριά άσπρα γένια να με περιεργάζεται.

Ο φόβος μου πηγή της ανεπάρκειας εξήγησης των όσων συμβαίνουν με άφησε να τραυλίσω κάτι φαινομενικά ανούσιο, αλλά τόσο σημαντικό ώστε η ορθολογική σκέψη μου να μην πάει περίπατο.

Άσε με να μαντέψω ο γέρο χρόνος?

Μπα μου κάνει, πιστεύεις αλήθεια τέτοιες χαζομάρες?
Δε νομίζω να είναι προσωποποιημένος ο χρόνος, σε λίγο θα μας πείς ότι είναι κ συνεχής αχαχαχαχαχχααχαχ

Μα είναι συνεχής(ναι, ξέρω όχι κ η καταλληλότερη στιγμή να κάνεις φιλοσοφικές συζητήσεις αλλά σα μαθηματικός με αρχές δε μπορούσα να τον ακούω να λέει τέτοια παράλογα πράγματα)

Όλοι ξέρουν πως ο χρόνος καμπυλώνεται, διατηρώντας κάποιες αρχές αλλά όχι την συνέχεια.

Κάτσε δηλαδή ο χρόνος κόβεται σε κομμάτια?

Όχι ακριβώς, έχει θα λέγαμε κάποια σημεία ασυνέχειας τα οποία όμως δεν είναι αντιληπτά στον άνθρωπο παρά μόνο ορισμένες στιγμές, όπως όταν είναι κοντά στο θάνατο που βλέπει όλη τη ζωή του να περνά μπροστά από τα μάτια του προσσεγγίζοντας το σημείο στο οποίο κόβεται η ροή για αυτόν.

Δηλαδή το ότι βλέπω τη ζωή να περνά τόσο γρήγορα είναι μία προσπάθεια ατελείωτων προσεγγίσεων ώστε να διατηρήσω τη συνέχεια στο σημείο κ να ζήσω?

Ναι, θα μπορούσες να το πείς κ έτσι.

Δηλαδή,εγώ τώρα είμαι ετοιμοθάνατος?

Όχι μη λές χαζομάρες, αν ήσουν θα έβγαινες στο μπαλκόνι?Ή θα έβλεπες τηλεόραση?

Ναι, σαν να έχεις δίκιο(μα τι λέω έχω χαζέψει?)

Όλα να ξέρεις εξηγούνται λογικά, αποκρίθηκε σε αυτό το παράλογο σκηνικό με άκρα φυσικότητα.

Δηλαδή αυτό έχει λογική εξήγηση?

Φυσικά κ έχει κ η εξήγηση είναι ότι είναι μαγεία.

Εντάξει, αυτό ήταν λάλισα(κουκου κουκου), δηλαδή η λογική εξήγηση είναι η μαγεία?

Η ανάγκη σου να πιστέψεις σε κάτι διαφορετικό από τον κόσμο που ζείς σου έδωσε εσένα ελπίδα κ στην κατάσταση αυτή ζωή. Δηλαδή τελικά είσαι,ότι πιστεύεις ότι είσαι κ το μεταδίδεις, απλά σε κάποια πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολο.

Δηλαδή όλα αυτά συμβαίνουν επειδή πιστεύω ότι μπορούν να συμβούν?

Ακριβώς όπως αρρωσταίνεις όταν πιστεύεις ότι είσαι άρρωστος κ όπως απορείς πως κάποια
άτομα έχουν γίνει σύμβολα χωρίς να είναι.

Κάτσε για το χρόνο δε λέγαμε πως φτάσαμε σε αυτή τη συζήτηση?
Ξαφνικά, άρχισα να ζαλίζομαι,κάνω λίγο πίσω παραπατώ κ πέφτω.
Μόλις ξύπνησα ο αδερφός μου ήταν από πάνω μου.
Μα καλά πόσο χαζός είσαι? Πέταξες με τόση δύναμη την κλεψύδρα που έκανε γκέλ κ σε βρήκε στο μέτωπο, μου φαίνεται πρέπει να βρείς καμιά γκόμενα γιατί δε πάμε καλά...

Μα, μα ...Κοίταξα γύρω γύρω κ μετά την κλεψύδρα. Ρε λές?
Μπα ιδέα μου ήταν, ακούμπησα την κλεψύδρα στη βιβλιοθήκη κ έφυγα κοιτώντας τη μικρή πρασσινοκίτρινη σκόνη να κυλάει ειρωνικά.

Άπειρο

Κοιτώ ψηλά στον ουρανό
τη νύχτα που φεγγοβολουν τ'αστέρια
όσο το βλέμμα, η ματιά μου φτάνει
σε σύνορα που αγγίζουν τ'άπειρο

στα όρια της λογικής
που ο νούς μου προσπαθεί να φτάσει
που η φαντασία μου κοπιάζει
στο αχαλίνωτο να δώσει λύση

όσο κοιτώ βροχής σύννεφα
γύρω απειλητικά μαζεύουν
θυμίζουν άσχημους καιρούς
σταγόνες,δάκρυα στων λαών τα μάτια

Γίναν θυσίες για να μπορούμε
ήρωες άνθρωποι,άνθρωποι των ηρώων
χύθηκε αίμα για να μπορούμε
το βλέμμα ψηλά στον ουρανό να έχουμε

Στίχοι Α.Ζ

Αχπλεμιρνεκακιστλιβάν

Βλέπω...
Βλέπω ανθρώπους να πηδάνε από μπαλκόνια, βλέπω ανθρώπους να βγαίνουν σε παράθυρα να σχολιάζουν αυτούς που πηδάν, βλέπω άτομα με μπαλκόνια να ευθύνονται για αυτούς που πηδήξαν από τα μπαλκόνια, βλέπω ανθρώπους με μπαλκόνια να έχουν βγεί στα παράθυρα, βλέπω παράθυρα κ μπαλκόνια να γίνονται μαλλιά κουβάρια, βλέπω κ κουβάρια κ κουφάρια κ σήψη κ παρακμή μέσα στα παράθυρα κ βγαίνω στο μπαλκόνι μου κ δε βλέπω πια παράθυρα ούτε ''μπαλκόνια'' ,παρά μόνο απέναντι το ανθοπωλείο κ σκέφτομαι τι ωραία να έπαιρνα μια γλαστρούλα για το μπαλκόνι μου...την αγοράζω, την βάζω πλουμιστή πλουμιστή μπροστά στην τηλεόραση κ ησυχάζω.

Αντίο

Σήμερα τα ξημερώματα έφυγε απο την ζωή(εκοιμήθη) ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ύστερα από άνιση μάχη με τον καρκίνο. Πολλοί ήταν αυτοί που τον έκριναν για τα έργα κ τα λόγια του, για άλλους παρά ήταν διαχυτικός, για άλλους δε τηρούσε σωστή προς την εκκλησία εικόνα κ κατά άλλους ήταν υποκριτής Ένα είναι σίγουρο όμως, δεν έπαψε ποτέ να είναι γνήσιος φιλλέλην κ προσπάθησε πολύ ώστε η εκκλησία να ξαναέρθει σε επαφή με τους νέους, που πλέον τόσο πολύ έχουν απομακρυνθεί από αυτή(κ με το δίκιο τους σε κάποιες περιπτώσεις).Έζησε σε μια εποχή που η πίστη στο θεό θεωρείται μεσαιωνική αξία κ τροχοπαίδι, δε θα κρίνω αυτή την άποψη, θα πω όμως το εξής, όταν χάνεις την πίστη σε κάτι ιδεατό εύκολα χάνεις κ την πίστη κ στα υπόλοιπα πράγματα για προφανείς λόγους (είναι χειροπιαστά κ άρα ίσως αδιάφορα).
Κ κλείνωντας ένα έχω να πω.
Αντίο Χριστόδουλε κ εμείς σε πάμε...

Βιασύνη

Κ να ξυπνάς όπως κάθε πρωί κ να βασανίζεσαι απο τις σκέψεις σου,θα προλάβω,δε θα προλάβω...κ να καταπίνεις το γάλα σαν φάρμακο, να μπουκώνεις το στόμα ψωμί μαρμελάδα,βούτυρο κ να κάνουν γιορτή τα ψίχουλα στην μπλούζα σου κ τα μυρμύγκια στο πάτωμα,κ να τρέχεις πάνω κάτω τις σκάλες,ένας μικρός σαλτιμπάγκος που κ ο ίδιος αναρωτιέται που βαδίζει, να γελάς να θυμώνεις κ να χαίρεσαι μόνος η με παρέα στη βουή του δρόμου, του γραφείου,εκείνου του μικρού καφέ στην σόλωνος που τόσο καιρό εχεις να πας τώρα που το σκέφτεσαι...κ να φορτώνεσαι βιβλία,καφέδες,τσάντες κ να φορτίζεσαι κ να αγχώνεσαι κ να γελάς με τους περαστικούς κ αυτοί με εσένα, κ να σκοντάφτεις κ να σκοντάφτουν μαζί κ οι λέξεις κ τα χρώματα να χάνουν τις αποχρώσεις κ να γυρίζει ο λογισμός κ ησυχία να μη βρίσκει, να λαχανιάζεις,να κοντοστέκεσαι κ ξαφνικά να βλέπεις μια γλάστρα με ένα μικρό λουλούδι...κ να θυμάσαι το χωριό σου,την αυλή,τα δένδρα,εκείνο το γέρικο πλάτανο που ξαπόσταζες στη σκιά του...κάνεις λίγο πίσω κ εδώ έχει σκιά από το ψηλό αυτό κτήριο μπροστά σου, γνώριμο όπως όλα, τσιμέντο πάνω σε τσιμέντο πάνω στον ιδρώτα σου.Πόσο διαφορετική η σκιά του,κρύα με σκοπό όχι σαν του καημένου του πλατάνου που άτιμα κόψανε εκείνο το καλοκαίρι, κουφάρι νεκρό αλλοτρυνών αναμνήσεων τώρα.
Ζηγώνεις στο δίπλα τοίχο,υγρός από τα κλιματιστικά κ μαδημένος από την κακουχία, νιώθεις να πνίγεσαι...το δένδρο,εκείνο το δένδρο,νομίζω το βλέπω τώρα μα όχι,δε μπορεί, δε γίνεται... βαραίνει ο ουρανός λες κ θα βρέξει,κ τρίζει η γη κάτω απ'τα πόδια σου, κοιτάς πάνω, σκιά πλανιέται, σκοτείνιασαν στις ταράτσες οι μπουγάδεςκ ξαφνικά βλέπεις πάλι το δένδρο,τις ρίζες του να σπάνε τα πεζούλια, τα κλωνάρια να μπλέκονται στα μαλλιά σου κ να πονάς αλλά όχι,όχι εσύ,η φύση, η φύση που έχασες,η αθωότητα στερνή σταγόνα σε ένα ποτήρι που ξεχείλησε πριν χρόνια. Σταγόνες που μαζευτήκαν κ γίναν χείμμαρος,ποτάμι κ σε παρασέρνουν, σταγόνες που είναι τόσο ίδιες μα καθόλου όμοιες...
Ανοίγεις την ομπρέλα,κάνεις δυό βήματα πίσω... δεν ακούς τη βροχή πλέον, αμάξια, περαστικοί,κορναρίσματα,βρισιές,θόρυβος...κλείνεις την ομπρέλα... βροχή κ ησυχία.