Αφιέρωση

Μες στα παλιά καρνάγια
ακούς τις νύχτες μια φωνή
απ'τα καράβια τα ρημάδια
που πια κανείς δε τα πονεί.

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος

Δε το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι

Η μικρή μας αγελάδα
βόσκει κάτω στη λιακάδα
μικρά χόρτα κ μεγάλα
για να κατεβάσει γάλα

Λογοτεχνική ανάλυση

1)Πιστεύω πως η αγελάδα έιναι το κράτος που εκμεταλεύεται τους πολίτες(χόρτα) ώστε να πετύχει τους σκοπούς του(κατεβάσει γάλα).
2)Βασικά διαφωνώ πιστεύω πως η αγελάδα είναι ο λαός που άβουλος νομίζει πως μόνος σκοπός της ζωής του είναι να τρώει κ να βγάζει χρήμα(γάλα).
3)Εγώ αγαπητοί συνάδελφοι θα έλεγα πως το σημαντικό είναι η λέξη λιακάδα που μαζί με το πράσσινο των χόρτων προωθεί την επάνοδο του σοσιαλισμού ώστε να επιτευχθεί καλύτερα με την συνεργασία όλων των τάξεων (μικρά χόρτ κ μεγάλα) ο στόχος της κοινωνίας (κατεβάσει γάλα) .
4)Εγώ θα έλεγα πως περιέχει ένα οικολογικό μήνυμα για το πώς θα έπρεπε να έιναι μια φυσιολογική αγελάδα κ πως έχει καταντήσει με την ζήτησει για παραγωγή κ των υπερσταβλισμό των ζώων σήμερα.
5)Εγώ πιστεύω πως ο ποιητής αναφέρεται στη μελλοντική αποίκιση πλανητών όπου οι αγελάδες θα είναι μικρές λόγο τις υπερβολικής βαρύτητας του οικοσυστήματος.
6)Εγώ ρε παιδιά νομίζω πως λέει απλά για μια αγελάδα.
Ουυυυυυυυ μπουυυ ρε νύχτα το πήρες το δίπλωμα, άσχετε,ανόητε,ανίδεε....

Ειλικρινά τώρα!

Είσαι που λες στην άκρη του γκρεμού, στο ένα χέρι κρατάς τον παιδικό σου φίλο( 20 χρόνια μαζί κ παραπάνω) κ στο άλλο την κοπελιά σου(που τα έχετε 1-2 χρόνια) κ μπορείς να σώσεις μόνο έναν.Τι θα έκανες? Ποιον θα έσωζες?

Για ξανασκέψου το,γιατί εκείνη τη στιγμή τι θα διάλεγες?

Μπάμ κ κάτω

Γιατί κάθε φορά πρέπει να αρχίζουμε κάτι καινούργιο από αύριο?
Γιατί κάθε φορά ξεπερνάμε μόνο την ανάγκη μας για αλκοόλ βγαίνωντας με τους φίλους μας για μπύρες?(κ όχι την κακούργα που μας έκανε έτσι)
Γιατί ψάχνουμε να βρούμε το νόημα έξω από τη ζωή μας κ όχι μέσα κ γύρω από αυτή?
Γιατί τελικά η τέχνη είναι για την τέχνη κ όχι για μένα που την βλέπω?
Γιατί?

Κ αν τελικά μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις,
περιμένω τις πεντακόσιες δικές σου.

Στίχοι για ανθρώπους ρομαντικούς

Κόκκινο φεγγάρι
θολή αντανάκλαση
σπασμένου καθρέφτη
στην αμμουδιά

ζεστό παραμύθι
για κρύες νύχτες
γεμάτο με σκέψεις
για άδεια μυαλά

βασανισμένη ύπαρξη
γιατί γυρίζεις
σαν έρημη βάρκα
σε ελπίδες νησιά

πως δε σ'αγαπήσαν
θα ήτανε ψέμα
γιατί έχεις μείνει
χωρίς αγκαλιά

τραγούδια ποτάμια
κ στίχοι νερά
που σβήσαν λαμπάδες
φωτιές στη καρδιά

αυτή η ζωή σου
με έκανε ψεύτη
αλήθεια να λέω
μονάχα κρυφά

στο ψεύτικο κόσμο
που ζώ σε καθρέφτη
χαμένο,θολό
μες την αμμουδιά

Στίχοι Α.Ζ

Φτού κ από την αρχή

Περπατούσα λοιπόν στην πλατεία κυριακή απόγευμα κ ξαφνικά βλέπω μπροστά μου ένα δεινόσαυρο----πλάκα κάνω---- δύο ήταν, κοντοστέκομαι μπροστά τους λοιπόν κ τους λέω με συγχωρείται αλλά δεν έχει απαγορευθεί ο περίπατος σε άτομα άνω των 2 τόνων μετά το μεσημέρι?
Με κοιτάνε καλά καλά, κοιτιούνται μεταξύ τους κ μου λένε:
Είναι ιδέα μας ή μήπως μόλις μας είπες χονδρούς?
Άπλα μια παρατήρηση έκανα, άντε κ τώρα εξαφανιστήτε από εδώ!
Μα έχουμε εξαφανιστεί εδώ κ χρόνια!
Χμμ,τότε μάλλον ο νόμος δεν ισχύει,αφού δε θεωρείσται πλέον νομικά πρόσωπα...θα πρέπει να το κοιτάξουμε,μια στιγμή εδώ έχω το βιβλίο κάπου.
Με κοιτούν κ μια δεύτερη φορά,ανοίγουν το στόμα κ με κάνουν 2 χαψιές!!!
''Νόστιμος ήταν'' σκέφτονται ανεβαίνουν πίσω στο αεροστατό τους(ήταν παρκαρισμένο πίσω από ένα διαστημόπλοιο γι αυτό δε το είδατε πριν) κ εξαφανίζονται(ξανά).

Μήπως καμιά φορά συζητάτε όταν δεν πρέπει κ δε διαμαρτύρεστε όταν πρέπει?

Εγκλωβισμένος

Καθόμουν κ κοιτούσα το μικρό ψαράκι που έχω στο δωματιό μου να πηγαίνει πέρα δώθε στη γυάλα κ το λυπήθηκα,σκέφτηκα πως υπάρχει τόσος κόσμος εκεί έξω που ποτέ δε θα δεί, πως όλος του ο κόσμος δεν είναι παρα η μικρή αυτη γυάλα.
Κ μέτα θημήθηκα πως ποτέ δεν έχω βγεί από την Ευρώπη κ ούτε κ σκόπευα μέχρι τώρα...