The unavoidable

I was walking through the old passage that led to the end of the road and into the forest.
I knew this forest since i was a kid.Actually it seemed like a forest when i was small, now it seemed to me like a bunch of unattended trees.It was dusk, some birds were chirping in a low tone cacophony and the soil was still moister. I was carrying with me an axe and a plastic bag to put the chopped pieces inside. I stopped a bit to choose which tree i should cut, they all seemed the same.
I turned right and decided to chop the one that looked easier to bring down.I raised the axe but before hitting the tree i felt a burn in the back of my head followed by an intense pain.I searched through my hair and realized there was blood. Then a second shock in my back confirmed that something is hitting me hard. Putting my hands to my face i turned to see a child throwing rocks at me yelling to leave the tree alone. This tree said the boy is my galeon, my fortress and my friend and yelling that rushed and headbutted me in the ribs. I fell and the boy started hitting me while i was down.
I felt dizzy and confused, the axe was still in my hand, i grabbed it and hit the boy to the chest, blood sprayed all over. What have i done i mumbled. I lost my senses, i was no longer who i was, i remembered when i was 10 years old playing in the huge forest, i was running and climbing carelessly. I was on top of the great tree, the one that i once named "everlasting giant", i was being a knight or a pirate on top of my favorite tree.
My eyes opened slowly, i was still down watching the tree i was about to cut. That tree looked very familiar now, it was indeed the everlasting giant.
The boy was next to me barely breathing. I stood up and saw his face clearly, my own face of 20 years ago. I started to panic, i pushed his chest and shouted no, please don't die not now,now that i need you the most.
I picked the axe and through it away. The boy opened it's eyes. I t was not too late, it could be still saved.I could still be saved.
The boy disappeared, the man was standing alone among the trees, but there were not just trees anymore, they were the great forest.

Απογευματινός λυρισμός

Είδα εψές στον ύπνο μου,
θεριόν ανήμερο κραυγάζων,
βρυχηθμούς άλλαλους,
που ατρόπως πυρ και μανία,
άυλα εξίσωνε.

Πιο τάχα ,
συλλογικό ενσυνείδητο,
υποσυνείδητα ανακίνησε
και ανάδυσε βιαίως
εικόνες ξένες και γνωστές
συνάμα.

Και έτρεχα δια να ξεφύγω
πατώντας πάνω, σ' ανθών πέταλα
που ξεκολούσαν ρυθμικά
ακολουθία αριθμών απέραντη
δυναμικά ακολουθώντας.

Και κάθε κτύπος έμοιαζε,
ίνα απωλέσει πόνο και χαρά μαζί,
κενών συναισθημάτων συγχορδία
που τόσο περίτεχνα
ισοσκέλιζε,

Νιώθω ορμή στο χέρι μου
και αντικρύζω
ξίφους θωριά
με φως πάλευκο ντυμένο
ωσάν τ' αποσπερίτη

και μπρός μου στέκει ήρεμη
πένα χρυσή αιωρείται
σαν σβούρα ξύλινη μικρού παιδιού
σ'άδειο πεζούλι
που  ατέρμονα γυρίζει.

Κινώ να την κρατήσω
κι ευθύς χάνεται
σαν όνειρο ή αντανάκλαση
σαν νηνεμία
που το κύμα αναμοχλέυει.

Γυρνώ ξοπίσω, τι να δώ;
θάμπος μεγάλο φλέγεται
και ο κόσμος το κοιτά και απορεί
κι ακίνητα προσμένει
τη σκουριά που απέρχεται.

Και τα βουνά κι οι θάλλασες
γίνηκαν μείγμα
που γρήγορα τόσο γύρισαν
που χρώμα μόνο του
απέμεινε το άσπρο.

Κι υψώθηκα σε ουρανούς παλιούς
και νέους συννάμα
άλλοτε γκρί κι άλλοτε μπλέ
το μπλε που βρίσκει το λευκό
στην άκρη του οινοπνεύματος.

Κι ο νους μειδίασε
στου χάους την πλάνη
κι ανεμογύρισε κι εστάθει
δείχνοντας πάντα ίδια ρότα
αυτή του νότου.

Μα τι σας λέω
κι ανυπερθέτως την κόμη σας κουράζω
με πράγματα συμβολικά
ονείρου γενόμενα
σαν θάμνου φύλλα στραβού.

Ας κοιμηθούμε χαρωποί
κι η αυγή θα φέρει εις πέρας
όλους του φόβου ίνα νικήσει
για να θεριώσουν σαν σπαρτά
και μεγαλώσουν νέοι.

The luminous ninja night

Once upon a time in a land named Japan a family of ninjas lived in a village named Tokyo.
One day the mother ninja said to her daughter that she needed to deliver a pack of surikens to her gradmother who lived alone in the sewers.
Take these weapons and deliver them but be very carefull not to wander to the sewers because teenage mutant ninja turtles live there and they might eat you.
So the little ninja in order to be as stealthy as possible putted a black hood and began her way there.
One her way she saw a werewolf and the werewolf asked the little hooded ninja girl where she was going.
The little girl answered: You ask where i am going? Well i am going to kill you! And with a back flip she unleased her sword and cutted the werewolf into 3,000,000 pieces and then burned them with a flamethrower and burried them in silver dust.
The girl then continued her way and arrived to the grandmothers cave, but the grandmother looked different.
Why is your ears not there asked the little hooded girl?
Because i am deaf answered grandmother.
And why does your mouth has no teeth asked the little hooded girl?
Because i am toothless and old answered the grandmother.
And why are you green and have a shell in your back?
Because i will eat you said grandmother who turned into a teenage mutant ninja turtle and swallowed the little hooded girl. But at that time AXE-COP(http://axecop.com/) wandered outside the cave and saw what happened, so he ate some pinetree leafs and became pinokio, now he could enter the mouth of the turtle and free the little ninja girl who was actually Gepeto his father.
So after freeing Gepeto,they traveled to their stone house because the straw and wooden one were destroyed and were married and happily ever after.

Glimpses

In the white oasis
of an orange sun
a mocking bird is singing

of nomads and camels
of water and sand
of tales that are unforgiving

it sang and it sang
of the endless of night
and the wispers of those,never alright

then it flew and it fled
from the torchure of heat
from the hotness of glass not yet to be done

up and above
embrashing the sky
touching the dome of a land that never cries

and it saw the vastness of earth
the whiteness of clouds
the spotted dark of what lies in the ground

and the scorpion weaps
of the company lost
of the neighbouring bird which now is toast

Η πεταλούδα που κάθισε στο μάτι μου

Ήταν βράδυ, είχα γυρίσει κουρασμένος από την δουλειά και αναζητούσα κάτι να τσιμπίσω.
Έξω τα φώτα νέον του δρόμου βουίζαν από την παρουσία ενοχλητικών εντόμων, ιδιαίτερα μίας νυχτοπεταλούδας ορατής από το παράθυρο της κουζίνας.
Μιας νυχτοπεταλούδας όχι όμορφης αλλά από αυτές τις χοντρές, που μοιάζουν με ιπτάμενες κάμπιες γεμάτες με πράσσινα αηδιαστικά αυγά στην κοιλιά τους και χρώμα σταχτύ λες και βγήκαν από την καμμινάδα.
Έψαχνα λοιπόν όπως έλεγα να φάω κάτιτις, τα ράφια άδεια, τα μπισκότα εξαφανισμένα από κάποια επιδρομή του λιχούδη αδερφού μου, τελευταία έξοδος Ρίτα Χειγουόρθ το ψυγείο.
Το ανοίγω και τι να δώ, το απόλυτο κενό, ούτε πείραμα με εξομοιωμένες συνθήκες σε εργαστήριο της NASA τόση ακρίβεια. Αλλά μια στιγμή, κρυμμένο πίσω από κάτι μαρμελάδες που δεν φαγώθηκαν ποτέ ένα αυγό, και μάλιστα φρέσκο!
Τι ευτυχία, επιτέλους θα έτρωγα!!!
Έβγαλα το τηγάνι και αποφάσισα να το κάνω τηγανιτό(νταάααά με το τηγάνι βραστό θα το έκανα).Ήμουν έτοιμος να φτιάξω αυγό μάτι.
Άνοιξα τον εξαεριστήρα αλλά δε δούλευε(ΑΡΓΚΚΓΑΚΦ) τι να κάνω προκειμένου να μη βρωμίσουμε,άνοιξα το παράθυρο και πήγα να στρώσω στο σαλόνι για να φάω στην τηλεόραση.
Εκείνη τη διαολεμένη στιγμή και ενώ έβλεπα έκτακτο δελτίο η σιχαμένη πεταλούδα είδε το φως μπήκε στο σπίτι και πέταξε κατευθείαν προς το τηγάνι, στριφογύρισε τρεις φορές πάνω από το αυγό μάτι και μετά πήρε φόρα και πέταξε κατευθείαν μέσα στο σαλόνι και έκατσε πάνω στο μάτι μου.

Τhe Death of Mr. Bombigton

Mr. Bombigton's life was not indifferent from any man of his age.
He woke up every day at 6 a.m sharp and enjoyed his lovely breakfast, muffins with raisins from Mrs. Delaways bakery and earl gray tea. Ah, yes a splendid breakfast indeed.
After that ,except from this sunday, Mr. Bombigton took a walk around the Torridon hills sniffing the fresh air and gazing on the beauty of the murky clouds spotting the sky like the back of a gray leopard. Scotland was indeed charming this time of year.
It was at this particular point were Mr. Bombigton was found by his wife lying in the ground with his eyes closed, almost half asleep.
Mr. Bombigton was dead sure that he would not be found by his wife, she wanted his help for house cleaning.
Mr. Bombigton won the lottery and moved 5 years ago, i wonder if he is still alive, when i last see him was at his 45 years birthday.
Mr. Bombigton vanished from the earth when a dinosaur riding a Harley shot him in the head while he was surfing in Maldives.

Η κρίσιμη νύχτα

Πατήσια περασμένες 12, είχε ήδη αργήσει.
Τράβηξα τον γιακά προς τα πάνω, το κρύο είχε αρχίσει και έδειχνε το αληθινό του πρόσωπο.
Κοίταξα δεξιά και αριστερά, κανείς, άνοιξα το πακέτο και έβγαλα ένα ακόμη τσιγάρο.
Θεέ μου,τι σπαστικό να ανάβεις αναπτήρα με γάντια.
Ξαφνικά ακούστηκε θόρυβος!
Αποτραβήχτηκα στο θυλήκωμα του τοίχου, το στενό ήταν σκοτεινό και υγρό, ακόμα κι οι ζητιάνοι το απέφευγαν. Πήρα βαθιά ανάσα και στάθηκα ακίνητος.
-Σκατά,το τσιγάρο έφεγγε ακόμα αναμένο στο πάτωμα.
Το πάτησα σιγά με τη σόλα του παπουτσιού.
Όλα ήταν ήρεμα για λίγο, μετά όμως εκείνος γύρισε, τα χαρακτηριστικά του γίναν λεπτομερή και η κόκκινη φωτεινή μύτη του δεν άφηνε περιθώριο για αμφιβολία.
-Ώστε εσύ είσαι πίσω απ'όλα αυτά Ρούντολφ.
Το βλέμμα του σκοτείνιασε,τα κουδουνάκια στα κέρατα σείστικαν σπασμωδικά.
Είδα το χέρι του να μπαίνει στην τσέπη του σακακιού του.
Η καρδιά μου χτύπησε, δεν είχα χρόνο έπρεπε να αντιδράσω αμέσως, ένιωσα το πιστό μου γκλόκ στην καπαρτίνα, το γράπωσα και πυροβόλησα μέσα από την τσέπη.
Το σημάδι ήταν ακριβές και ο θάνατος ακαριαίως.
Πήγα από πάνω του και τον αγκάλιασα, αντίο φίλε μου, ξεκουράσου τώρα.
Έφυγα κουρασμένος και με πόνο στην καρδιά.
Άτιμη δουλειά , έπρεπε να γίνει όμως.
Το άλλο πρωί ανακοίνωσα τι θα γίνει.
Ελάφι στιφάδο.
Το φάγαμε.
Ήταν νόστιμο.

The flight of the bumblebee.

Once upon a future there was a little bumblebee named Science who flew away from home to a distant flower to collect nectar for the production of honey.
It was quite the work and when it was finished the little bee stood to a nearby bush to rest and read it's favorite book, the flight algorithm.
But as soon as Science tried to fly away again discovered that her body in comparison to the capacity of its wings was not enought to overcome gravity.
So the little bee took a scissor cut off her wings and became an ant, peacefully living the rest of her life below ground.

Tέλμα?





Τρέχω πατώντας πάνω σε φύλλα
ενώ μετεωρίζονται πάνω από την πάχνη της χλόης
πασχίζοντας να αναδείξω
την ευκολία ενός τυχαίου μεγαλείου

σπρώχνω την γη τρέξει
και αναδιπλώνεται και χάνεται
στο άπειρο ενός κοσμικού κενού
που μόλις γέμισε κροτίδες

στον πάτο μιας απέραντης λίμνης
βούτηξα και βρήκα ένα όστρακο
και άδραξα από μέσα του
το όνειρο της γούρνας να γίνει θάλασσα

πέταξα πάνω από κορφές
που λύγισαν από το βάρος της συνείδησης
και τίναξαν τα κλωνάρια τους
μέσα από την σιωπή μου

και όταν ξαπόστασα άξαφνα
και είδα αλυσίδες γύρω μου να πλέκουν
σφιχτά έκλεισα τα μάτια
και οι ψυχή μου άρχισε ξανά να τρέχει

και έγινα ένα με τα όλα
που το καθένα μόνο του
ήτανε λίγο από το τίποτα!

Ο αέρας που φύσηξε δίπλα μου

Σκέψεις πάλι βασανίζουν το μυαλό μου, σκέψεις προσδοκίας, ενότητας, ανανέωσης.
Νιώθω σαν ένα καράβι που ξώκειλε και το μόνο για το οποίο αξίζει πια, είναι τα παιδιά που, παίζουν ξεχασμένες ιστορίες στο μεγαλοπρεπές κουφάρι του.
Πεθύμησα να αρχίσω να ταξιδεύω πάλι στα μακρινά και άυλα μέρη του μυαλού μου, που τελευταία,κάθε συνθεσή του μοιάζει να θυμίζει κάποιο έργο ή ταινία χιλιοπαιγμένη ή σαν κάποια μυστική αναφορά στους εκλεκτούς λίγους.
Κάποτε ζωγράφισα σ'ένα γυαλί ένα κάβουρα που πλέον δεν γνωρίζω καν τι είναι, πόσο άλλαξα άραγε, πόσα έχασα γι αυτά που κέρδισα.
Θέλω να καθίσω για λίγο να ξεκουραστώ να θρυνήσω να απογοητευτώ.
Φυσάει κ ένα κόκκινο φύλλο πέφτει στον ώμο μου και μου θυμίζει πόσο λαχταρώ την άνοιξη.
Σηκώνομαι ξανά λοιπόν με το σπαθί μου έτοιμο κραδαίνωντας γερά όλα όσα είμαι, θα προχωρήσω ξανά πιο μπροστά από ότι ονειρευόμουν και σαν χελιδόνι θα ανηψωθώ ξανά μήπως με ακολουθήσει κανένας και φέρουμε όλοι μαζι πια στον τόπο τούτο τον βασανισμένο τον ήλιο.

Το σκυλάκι

Ήταν έξω στην αυλή
ένα σκυλί μικρό
Κι όλο έψαχνε να βρεί
λίγο φαγητό

Όμως ήταν άσχημο
και βρώμικο πολύ
και για να το διώξω
που και που ξερό του πέταγα ψωμί

άσχημα του μίλαγα
το μάλωνα συχνά
και όλο εκείνο κούναγε
την μικρή ουρά

Φύγε βρε κοπρόσκυλο
για θα φάς κλωτσιά

Και μια νύχτα σκότεινη
με πολύ ερημιά
δύο τύποι αλλόκοτοι
ήρθαν για κλεψία

Και ο σκύλος ένιωσε
αύρα φονική
και γάβγισε και γάβγισε
για να μας φυλάξει και να φυλαχθεί

τότε το μαχαίρωσαν
και έμεινε εκεί
πάνω στον πεζόδρομο
δίπλα στο ψωμί

Κι εγώ που ξύπνησα
φώναξα ευθύς
σκάσε βρε κωλόσκυλο
εξυπνώ νωρίς

Επι-τέλους

Έξω βρέχει, σημάδι ότι το φθινώπορο μπήκε και μαζί με αυτό σκέψεις, σκέψεις για το μέλλον, για το παρόν, για το παρελθόν άρρηκτα ασυνένδετα μεταξύ τους, σαν φύλλα από γειτονικά δένδρα που το ένα έπεσε στο άλλο και πάει λέγοντας, συνθέτωντας μια αναπάντεχα ομοιόμορφη ανομοιομορφία!


Έξω βρέχει και δυστυχώς δεν το βλέπει κανείς.

Πάνω κάτω

-----------------------> / ^--------------------\
/ \
/ ---------->
------------------------> <----------

<----------------------

Νομίζω πάνω, αλλά το βλέπω από δεξιά καθισμένος ανάσκελα αριστερόστροφα.

Θύελλα

Κραξ κραξ, χρουτς χρουτς λίγα μικρά βήματα, μετά λίγα μικρότερα, στο τελευταίο η τριβή τον σταμάτησε, προσπάθησε να συνεχίσει, φύλλα και χώμα έγιναν ένα, μια αχώριστη δύναμη με μοναδικό σκοπό να τον σταματήσει.
Ιδρώτας έτρεξε από το μετωπό του στο έδαφος, το κορμί του συσπάστηκε,η αναπνοή του συντονίστηκε, προσπάθησε να κάνει άλλο ένα βήμα άλλα μάταια.
Το δάσος γύρω του τον περιέκλειε, ένιωσε να βαραίνει, ένα βάρος αλλόκοτο,στο σώμα ή μήπως στην ψυχή, όπως τότε, τότε που... αλλά γιατί να τα σκέφτεται τώρα αυτά, σήκωσε το βλέμμα ψάχνοντας κάπου να βαστήξει, ένα πουλί, ένα έντομο, τίποτα, ήταν μόνος ... κανένα πρόσωπο συμπαράστασης, κάτι που να συνδεθεί και να νιώσει πως τον καταλαβαίνει.
Γονάτισε , το παλιό τζιν ακούμπησε την νωπή λάσπη και μούσκεψε στα γόνατα, η αίσθηση δε του άρεσε καθόλου, ένιωσε γυμνός, απροστάτευτος.
Έβγαλε το ρολόι από την τσέπη του και το κοίταξε προσεκτικά, γιατί δε το φορούσε ποτέ άραγε. Είχε περάσει μία ώρα από τότε που το ξανακοίταξε.
Το παλιό πεύκο στεκόταν μπροστά του όπως και τότε, αριστερά κάτω δίπλα στην ροζιασμένη του μεγάλη ρίζα φαινόταν η απαλή προεξοχή του εδάφους του αναστατωμένου από τα χέρια ανθρώπου, ήταν λίγα εκατοστά μπροστά του, το μικρό κουτί με κολατσιό που είχε θάψει χρόνια πριν, τότε που ήταν παιδιά.
Ένας κόμπος έκατσε στο λαιμό του, με βίαιες κινήσεις παραμέρισε τις αμέτρητες πευκοβελόνες. Το δεξί του χέρι άρχισε να ξεθάβει , μικρές πετρούλες τρύπωσαν κάτω από τα νύχια του, επιτέλους η φιγούρα του παλιού σχολικού που ήταν ζωγραφισμένη στο κουτί φάνηκε, τόσο θαμπή και όμως τόσο ξεκάθαρη.
Το άνοιξε όσο προσεκτικά μπορούσε. Μέσα υπήρχε ακόμα ρυτιδιασμένη η φωτογραφία από την υγρασία.
Την κοίταξε και ανεπαίσθητα αρχικά ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του και μετά ένα δεύτερο και ένα τρίτο. Ήταν οι δύο τους χαρούμενοι αγκαλιασμένοι ώμο με ώμο, πόσα χρόνια είχε να συμβεί ξανά αλήθεια αυτό.
Έκλεισε το κουτί, ήταν αργά και σκοτείνιαζε, έπρεπε να γυρίσει.
Όσο για το κουτί, καλύτερα να έμενε εκεί, ίσως κάποτε να το έβρισκε κάποιος και να μάθαινε πως οι δύο αυτοί άνθρωποι ήταν ευτυχησμένοι, ναι καλύτερα έτσι καλύτερα να μην ξέραν τι τους επιφύλαξε το παραμύθι που λεν ζωή.

I am late, i am late for very important date.

Ποιά ακατανίκητη δύναμη ωθεί τον άνθρωπο σε ζητήματα που δεν έιναι δικά του εξαρχής για να επιλύσει;

Ποιό του Ορφέα τραγούδι τον μαγεύει να το ακολουθήσει για να τον καταποντίσει πάλι στα τάρταρα της ψυχής του.

Χρόνια προσπάθησα σαν τον Οδυσσέα να κατανοήσω πράγματα δικά μου, που δεν ήταν δικά μου.
Γιατί ξεκίνησα αυτό το ταξίδι; Από υποχρέωση; Για περιπέτεια; Για να ξεφύγω;

Να ξεφύγω από ποιόν; Τον εχθρό μου τον γνωρίζω.
Τον κουβαλάω μαζί μου και τον σκοτώνω κάθε μέρα, σε πρόσωπα άλλων.

Στο δικό μου. Και είναι αυτή η μάχη που μου δίνει δύναμη,με κάνει σοφότερο αλλά και ανόητο.

Το να κερδίζεις τον ευατό σου, να τον ξεπερνάς, να τον παρακάμπτεις, έχει το τίμημά του.

Χρειάζονται τα όρια που τίθενται αβίαστα μπροστά μας.

Ελευθερία που όμως δεν την βλέπεις. Δεν την έχασες ποτέ ή δεν την είχε ποτέ;

Ιδανικά, κόκκοι άμμου στα μάτια μας και κινητήριοι τροχοί της υπαρξής μας.

Ιδέες, βασανιστικές εμμονές και προσοδοφόρα όνειρα.

Λογική, αιώνιος βράχος καταμαδημένος από τα κύματα, σταθερό τοπονύμιο για όλους.

Αγάπη, αιώνια απροκατάληπτη, όαση σε έρημο και φωτιά στη γαλήνη ενός δάσους.

Ακούστε συζητήστε μάθετε η αλήθεια δεν κρύβεται ούτε μέσα μας ούτε εκεί έξω
η αλήθεια δεν κρύβεται.

Καλώς σας βρήκα και πάλι ελπίζω να τα λέμε πιο συχνά από εδώ και πέρα.

To βότσαλο

Το παιδί έσκυψε σιγά σιγά, έριξε ένα συνομοτικό βλέμμα και το σήκωσε.
Ήταν ένα άσπρο βότσαλο, λείο περίπου ίσο με την παλάμη του, πως βρέθηκε τάχα εδώ;
Το ψηλάφισε λίγο ακόμα και το ζύγισε, ναι, ήταν τέλειο.
Το πέταξε ελαφρά και αυτό αναπήδησε με περίσσια χάρη και προσγειώθηκε πάνω στα 2 δακτυλά του.
Φαινόταν αρκετά αεροδυναμικό.
Κοίταξε τριγύρω αλλά δεν βρήκε άλλα βότσαλα να το τσουγκρίσει,
ήθελε να το πετάξει ψηλά αλλά θα έβρισκε στο ταβάνι της πυλωτής.
Έτρεμε,λες και μια ενέργεια το διαπερνούσε ολόκληρο.
Ξαφνικά , στην θυμησή του ήρθε αβίαστα η θάλασσα.
Παλιά την βλέπανε, πριν χτιστεί η 7όροφη εκείνη πολυκατοικία, ήταν ωραία να την αγναντεύεις, αλλά και να την ακούς., τόσο ωραία.
Αφαιρέθηκε, το γαλάζιο της χρώμα γέμισε τις ιδέες του, και εκείνο το αεράκι το δροσερό,
όχι σαν αυτό του κλιματισμού, να χαίρεσαι να ιδρώνεις και να σε φυσάει,και όχι να σου
φωνάζουν μην κρυώσεις.
Διάφανη η θάλασσα όπως κάθε αυτονόητη αλήθεια, να μη φοβάσαι να βυθιστείς σε αυτήν.
Διάφανη, σαν τα τζάμια της απέναντι πολυκατοικίας αλλά αυτά μόνο κρύβουν.
Το χέρι του έσφιξε σαν από μόνο του, βότσαλο και παλάμη γίναν ένα, ένα τσίμπημα και το παιδί τέντωσε να πιάσει πάλι τη θάλασσα να βυθιστεί μέσα της, να πετάξει το βότσαλο πίσω από εκεί που ήρθε.
Όμως αντι για μπλουμ άκουσε ένα σκράτς και χιλιάδες μικρά γυαλιά ακτινοβολούσαν παντού πλέον τον ήλιο.

Η ανεπαίσθητη ευχαρίστηση της ιδιοσυγκρότησης.

Φοβού τους κουτσούς, διότι έχουν ακόμη ένα πόδι για να σε κλωτσήσουν.

Φοβού τους χορτάτους,διότι χόρτασαν από σένα.

Φοβού τους πιστούς,διότι έχουν χάσει την πίστη στον ευατό τους.

Φοβού τους εύστροφους,διότι ποτέ δε θα ευτυχήσουν σε αυτό τον κόσμο.

Φοβού τους βρυκόλακες,διότι προφανώς δεν υπάρχουν.

Φοβού τους ολίγους,διότι είναι η πλειοψηφία πλέον.

Φοβού τους μαθηματικούς,διότι και αυτοί ου γαρ ξέρουσι τι ποιήσει.

Φοβού τις χορεύτριες,διότι θυμήζουν τι σημαίνει να λάμπεις για λίγο.

Φοβού τους ντροπαλούς,διότι θα κάνουν σε λάθος στιγμή την επαναστασή τους.

Φοβού την ομορφία,διότι αυτή δημιούργησε την ασχήμια.

Και τέλος φοβού τα μπιζέλια,διότι παρα είναι σφαιρικά για να υπάρχουν στην φύση.

Α-ρ-κ-ο-υ-δ-ι-α-ρ-η-ς

Είχα καιρό να γράψω διότι έτσι έπρεπε,
περικοκλάδες μπλέχτηκαν στις σκέψεις μου
και σαν σαμάνος έρημο έκανα το μυαλό μου

και από την πέτρα τη ζεστή που μ'έκαψε
μικρό λιοπύρι φάνταζε η καρδιά μου
κι η φαντασία μου θαρρείς ξεπέζεψε
σαν άσπρο άλογο μπροστά μου

μα και τα κουλουβάχατα που άφησα
τώρα ξεχύθηκαν μπροστά μου
μα τι ωραιά μοιάζουν τώρα πια
που άτακτα γίναν τα ονειρά μου

Παραγγελία πρώτη.

Περιδιαβαίνωντας ρωτά
αναπολλώντας ψάχνει
πώς κάποτε είχε κ αυτός
το λόγο να υπάρχει

είχε ξεχάσει την χαρά
κρύφτηκε απ'την ελπίδα
η αλήθεια σαν επρόβαλλε
έμοιαζε καταιγίδα

σε όλου του κόσμου τη σιωπή
έψαξε τη σοφία
βιβλία τόνους διάβασε
να βρεί την γοητεία

το κάλλος περιφρόνησε
και έχασε το πάθος
σε πλήθος στέκεται τρανό
και νιώθει πιο μονάχος

το νόημα χανότανε
η σκέψη αφηρημένη
και κάθε μύχια κραυγή
έμοιαζε φιμωμένη

μάταια μοιάζαν τώρα πια
του κόσμου γεγονότα
δώσε σημάδι ουρανέ
χάραξε ρότα

αφουγκραζόμενος αυτά
σαν να κουράστηκε
με θέματα φιλοσοφικά
τι καταπιάστηκε;

είχε να βγάλει τις φακές
και από το φούρνο
και να ποτίσει στο κηπάκι του
τον προύνο

σωκράτη,πλάτωνε σοφέ
αχ με ατίμωσες
να προπληρώσω τη δεή
δε μου το ΘΥΜΗΣΕΣ

Αλλοτινές εποχές

Στη γωνία σκονισμένο
νικημένο απ'το ραδιόφωνο
κάθεται ανασκουμπωμένο
ένα παλιό γραμμόφωνο

κ θαρρεί πως γέλασε
της καρδιάς τον χάρτη
όταν άξαφνα θαρρώ
το κοίταξε ένα μάτι

νιώθει δυό χέρια στιβαρά
να το ανακαθούνε
μα τρέμαν κάπως λυπηρά
ανδρός μικρού να είναι

ξέρω πως είσαι αλλοτινό
παλιό σαν κ εμένα
άκουσε γέρικη φωνή
παίξε λίγο για μένα

μια ακατανίκητη χαρά
μέσα του πια κυλούσε
κ μελωδία ουράνια
να βγάλει προσπαθούσε

μα ήταν το ηχείο του παλιό
ίσως γαλβανομένο
κ ενός ποντίκου τσιριχτό
έβγαλε το καημένο

μη σε τρομάζει θυσαυρέ
πως δε λαλάς σαν πρώτα
κ εμένα τα δικά μου αυτιά
άλλη τραβάνε ρώτα

Α.Ζ